Σάββατο 6 Ιουνίου 2020

Το γυναικείο μπάσκετ στην Ελλάδα: Οι παίκτριες


"Καμιά φορά βλέπω στην τηλεόραση τους παίκτες που μιλάνε για προβλήματα στο μπάσκετ τώρα. Προβλήματα; Τότε να δεις. Δέκα χρόνια δεν ζήτησα ούτε ένα ποτήρι γάλα. Ούτε τα ναύλα δεν μου έδιναν. Τίποτα. Παπούτσια ελβιέλα και τα φορούσα χωρίς κάλτσες. Τι να πω στη μάνα μου; Δώσ' μου λεφτά να πάρω κάλτσες; Κάλτσες έβαλα με την Εθνική, όταν μου έδωσαν τη στολή."
Η Δήμητρα Ζαπονίδου επέλεξε να παίξει μπάσκετ σε μια εποχή που ήταν πάρα πολύ δύσκολο ακόμα και για τους άντρες. Κατάφερε να γίνει η πρώτη αρχηγός της Εθνικής Ομάδας και να θεωρείται σύμβολο του γυναικείου μπάσκετ στην χώρα μας. Πάλεψε σκληρά για να τα καταφέρει. Όχι επειδή το ήθελε, επειδή αναγκάστηκε να το κάνει για να συνεχίσει να κάνει αυτό που ήθελε. "Είχαμε πάει σε ένα εργοστάσιο με είδη γυναικεία, πάνω από τις μηχανές ήμασταν όλη μέρα, 8-5. Έφευγα από το εργοστάσιο 5 η ώρα, με το σορτσάκι στην τσάντα, γιατί στις 6 είχα προπόνηση. Πήγαινα από του Χαροκόπου στη Ν. Σμύρνη με τα πόδια και δεν διαμαρτυρήθηκα ποτέ, κοπέλα μου. Δέκα χρόνια δεν είπα «κουράστηκα»." Το κείμενο της Δήμητρας Ζαπονίδου στην Lifo  μας έδωσε την ιδέα να μιλήσουμε για το γυναικείο μπάσκετ στην Ελλάδα. Από το 1967 που διεξήχθη το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών μέχρι και σήμερα, πολλές αθλήτριες, πολλοί προπονητές, χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν πολλές δυσκολίες και να δουλέψουν πάρα πολύ σκληρά  για να καταφέρουν να κάνουν αυτό που αγαπούν, για να φτάσουν εδώ που είναι σήμερα. Ψάξαμε και βρήκαμε μερικούς ανθρώπους του γυναικείου μπάσκετ που ξεχωρίζουν στην χώρα μας και σας παρουσιάζουμε αυτά που μας είπαν.




Μαρία Κόρμπου και Μαρία Μαναβή (από τον Χρήστο Αλεξανδρίδη)

Καλησπέρα σας. Ονομάζομαι Μαρία Κόρμπου και φέτος αγωνίζομαι στην Αγία Παρασκευή. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου παίζω μπάσκετ... Ξεκίνησα στον Απόλλωνα και επόμενοι σταθμοί ήταν Φεα, Ζωγράφου, Χολαργός, Αμύντας και τώρα Αγία. Πέρα από τον ίδιο τον αθλητισμό, το μπάσκετ μου χάρισε σπουδαίες φιλίες, αξέχαστα ταξίδια, ένα ακαδημαϊκό μέλλον σε διεθνή σχολεία και την Αμερική αλλά και τους νεαρούς μου αθλητές μέσω της προπονητικής.

Γεια σας!! Λέγομαι Μαρία Μαναβή!! Μεγάλη μου αγάπη ο αθλητισμός και ιδιαίτερα το μπάσκετ, το οποίο παίζω από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, φτιάχνοντας μπασκέτες και μπάλες με ότι έβρισκα στο σπίτι!
 
1) Βιώσατε ποτέ ρατσισμό; Και αν ναι πως το αντιμετωπίσατε;

Κόρμπου: Όντας μία πολύ βαριά έννοια, δε θα έλεγα πως έχω βιώσει το ρατσισμό στη χώρα μου παρά μόνο στο κολλέγιο μου στην Αμερική. Ήμουν η μοναδική λευκή κοπέλα, προερχόμενη από μία εντελώς διαφορετική κουλτούρα και οι συμπαίκτριες μου είχαν δυσκολία στην ένταξη μου στην ομάδα😊. Τότε συμπόνεσα μία φίλη μου από Νιγηρία, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Ελλάδα, που η γραφειοκρατεία της φερόταν σαν μετανάστρια ενώ άξιζε να παίζει στην εθνική ομάδα. Πριν τα αδέρφια Αντετοκούνμπο αυτό ήταν ένα αδιανόητο θέμα και ελπίζω πως με το λαμπρό παράδειγμα τους έχει βελτιωθεί η κατάσταση.

Μαναβή: Ρατσισμό ως γυναίκα προσωπικά δε βίωσα, αλλά ως άτομο με διαβήτη ναι, κυρίως από κανα 2 προπονητές που μου έχουν δηλώσει πως δε με έβαζαν στους αγώνες επειδή φοβόντουσαν λόγω διαβήτη «μη τους μείνω» όπως μου έχουν δηλώσει. Κάτι το οποίο φυσικά και δεν ισχύει, γιατί πάντα ήλεγχα το διαβήτη μου, ακόμα και ενδιάμεσα στις προπονήσεις και τους αγώνες, όπως επίσης η αίσθηση μιας υπογλυκαιμίας συνήθως δεν επιτρέπει να αγωνισθείς και σε καθηλώνει ώσπου να αντιμετωπιστεί.

2) Πόσο δύσκολο είναι να βιοποριστεί κανείς παίζοντας μπάσκετ;

Κόρμπου: Στην Ελλάδα είναι αδύνατον να βιοποριστεί κανείς από το μπάσκετ. Βάση νόμου είναι ερασιτεχνικό, δεν υπάρχει καμία ιατροφαρμακευτική κάλυψη, ασφάλιση και γενικότερα οικονομική εξασφάλιση των οδοιπορικών. Είμαι από τους τυχερούς που δεν έχασα τα οδοιπορικά μου καθώς επέλεγα φερέγγυα σωματεία. Δυστυχώς είναι πιο συχνό το φαινόμενο να μένεις επί ξύλου κρεμάμενος στα οδοιπορικά ή σε τραυματισμό. Ακόμα και τώρα με τον κορονοϊό, επαγγελματίες αθλητές και προπονητές έχουν μείνει χωρίς καθόλου χρήματα και φυσικά χωρίς να τους καλύπτει το κράτος αφού κάνουμε χόμπι.

Μαναβή: 
Από το γυναικείο μπάσκετ είναι ελάχιστες οι παίκτριες που κατάφερναν να έχουν έναν καλούτσικο μισθό, αλλά μιλάμε για την Α1, στην οποία επίσης είναι πολύ δύσκολο οικονομικά όσο περνάνε τα χρόνια, γιατί μειώνονται οι χορηγίες, ενώ τα έξοδα συντήρησης ενός τμήματος παραμένουν τουλάχιστον ίδια. Φυσικά και η ανάγκη εργασίας είναι πολύ μεγάλη, οπότε το μπάσκετ ακολουθεί ως «χόμπι» για τις περισσότερες παίκτριες.

3) Γιατί θεωρείτε ότι το γυναικείο μπάσκετ έχει λιγότερη απήχηση και ποια βήματα χρειάζονται να γίνουν για να γίνει πιο δημοφιλές;


Κόρμπου:
Το γυναικείο μπάσκετ έχει λιγότερη απήχηση γιατί οι οπαδοί στα αθλήματα είναι κυρίως άντρες οι οποίοι προτιμούν να βλέπουν ανδρικό καθώς είναι πιο θεαματικό. Οι γυναίκες υστερούμε στη φυσική δύναμη και αλτικότητα και δυστυχώς δεν προσφέρουμε εντυπωσιακό θέαμα. Κάτι το οποίο είναι λογικό. Συνήθως μπασκετμπολίστριες πάνε να δουν αγώνες αντίπαλων ομάδων. Το κοινό όμως που έχω παρατηρήσει πως λείπει διαρκώς από γυναικείους αγώνες είναι ίσως οι ακαδημίες των ομάδων, μικροί αθλητές που θα μπορούσαν να αποκομίσουν πολλά από μια τέτοια εμπειρία! Επίσης, τα σωματεία θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν την γειτονιά γύρω από το γήπεδο καθώς οι Έλληνες έχουμε λησμονήσει λίγο την έννοια της κοινότητας. 

Μαναβή: Το γυναικείο μπάσκετ, όσο πιο ερασιτεχνικά το παρακολουθήσει κανείς, τόσο πιο αργό και με λιγότερα εντυπωσιακές φάσεις είναι. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στον κόσμο, με αποτέλεσμα να έχουμε άδειες κερκίδες και κοριτσάκια να μην έχουν επαφή με το άθλημα έστω και έτσι, που είναι η αρχή για να αγαπήσει κάποιος το άθλημα. Πιο δημοφιλές και σαν άθλημα και σα γυναικείο, θα μπορούσε να γίνει αν γινόταν πανελλαδικά κάποια events, κάποια camps, με γνωστούς παίκτες και παίκτριες για να προβληθεί κατάλληλα, όπως επίσης να προβάλλονται αγώνες και του γυναικείου στην τηλεόραση!! 

4) Θελήσατε ποτέ να τα παρατήσετε; Φοβηθήκατε ποτέ για κάτι; Τι θα λέγατε στα κορίτσια που θέλουν να ασχοληθούν με το μπάσκετ αλλά φοβούνται;

Κόρμπου: Δε φοβήθηκα απλά, τα παράτησα μία χρονιά. Και αυτό ήταν ίσως το μοναδικό πράγμα που έχω μετανιώσει στη ζωή μου. Μετά από μία προσωπικά απογοητευτική χρονιά, εγκατέλειψα το μπάσκετ και ήταν τεράστιο λάθος. Σίγουρα απαιτεί πολλές θυσίες και σε σπρώχνει πέρα από τα όρια σου, αλλά η ανταμοιβή είναι σπουδαία σε όλους τους τομείς. Οπότε δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθούμε, αντιπαθώ αυτή την λέξη πολύ. Μοναδικός αντίπαλος είναι ο εαυτός μας και με σκληρή δουλειά μπορούμε να τον κάνουμε καλύτερο!

Μαναβή: Οι φορές που σταμάτησα ήταν αρκετές, αλλά οι λόγοι όχι και τόσο σημαντικοί για να ξαναρχίσω να κάνω το άθλημα που αγαπώ!! Δυσκολίες πολλές, αλλά και ποιο άθλημα δε τις έχει?!! Μια από τις σημαντικότερες δυσκολίες είναι ο διαβήτης μου, που μερικές φορές με αναγκάζει να σταματήσω ενδιάμεσα στην προπόνηση ή τον αγώνα. Σχεδόν σε κάθε αγώνα, το άγχος μου εστιάζεται στο αν θα μου επιτρέψει το ζάχαρο να αγωνιστώ και να αποδώσω όπως θα ήθελα!! Σχεδόν πριν από κάθε ζέσταμα η σκέψη που μου περνάει από το μυαλό είναι «ελπίζω να μου επιτρέψει το ζάχαρο να το ευχαριστηθώ σήμερα», γιατί αν δεν είναι σε επιθυμητά επίπεδα, επηρεάζεται και η απόδοση, οπότε και κλονίζεται η εμπιστοσύνη των προπονητών σε μια τέτοια παίκτρια. Κάτι τέτοιο δε θα έπρεπε να συμβαίνει, αν υπήρχε σωστή ενημέρωση και υποδομές για αθλητές με κάποια πάθηση. Άλλωστε δεν είναι μόνο ο διαβήτης που φέρνει κάποιες δυσκολίες, αλλά ούτε και λόγος για να σταματήσει κάποιο παιδί. Καμία πάθηση δε θα έπρεπε να σταματάει τα παιδιά από τον αθλητισμό! 





 
5) Είχατε στήριξη από τους φίλους και την οικογένεια σας;

Κόρμπου: Είμαι τυχερή και είχα άπειρη υποστήριξη. Η ηρωίδα είναι η μάνα μου που με έτρεχε σε όλα τα γήπεδα μικρή και όταν δούλευε πλήρωνε ταξί να με πάνε στην προπόνηση! Επίσης επειδή το σόι μου είναι ψηλό, είχα ξαδέρφια που έπαιζαν σε πολύ δυσκολότερες εποχές από τη δική μου. Ένας αγαπημένος ξάδερφος μου αγόραζε πάντα τα μπασκετικά μου παπούτσια και ήταν ο αυστηρότερος κριτής. Οι περισσότερες φίλες μου από πολύ μικρή ηλικία είναι μπασκετμπολίστριες οπότε υπήρχε πάντα κατανόηση και συζητούσαμε τα πάντα. Η καλύτερη μου φίλη, η μοναδική που δεν είχε σχέση με το μπάσκετ, πάντα παραπονιόταν "παααάλι έχεις προπόνηση?!"

Μαναβή: Στήριξη από την οικογένεια… απόλυτη θα έλεγα!! Από τα παιδικά μου χρόνια που με τρέχανε οι γονείς μου στα γήπεδα, έως και τώρα, ως μαμά με παιδί, που ο σύζυγος πάντα θα κρατήσει το παιδί για να πάω σε προπονήσεις και αγώνες και σε κάποιους από αυτούς, τους έχω και στην κερκίδα, κάτι το οποίο μου δίνει τεράστια δύναμη!! Οι φίλοι κυρίως προέρχονται από τον χώρο του μπάσκετ, αλλά και οι υπόλοιποι εκτός γηπέδων με μια μπάλα στα χέρια με ξέρουν!

6) Ποιος είναι ο αγαπημένος/η παίκτης/παίκτρια;

Κόρμπου: Υπάρχουν άπειροι παίκτες που θαυμάζω φυσικά. Από γυναίκα πρότυπο θα πω την Αμερικανίδα στην ομάδα μου τη ΦΕΑ 2008-9 την πρώτη χρονιά στην Α1 ονόματι Johanna Solverson. Ήταν σκυλί στην άμυνα, τρομακτική ριμπάουντερ αλλά και σκόρερ με κάθε τρόπο που μπορούσες να φανταστείς. Ύψους 1,85 περίπου, 4αρι με τρίποντο σουτ, μπορούσε να κάνει τα πάντα! Να παίξει άμυνα, να κλέψει τη μπάλα και να κάνει coast to coast! Ήταν απίστευτο ταλέντο, ευφυής και τίμια. Είχε απίστευτο πάθος, βούταγε για τις μπάλες σαν παιδάκι ενώ είχε κάνει 3 χιαστούς. Από άντρες all-time favorite είναι ο Δημήτρης Διαμαντίδης για την απίστευτη ευφυΐα του, την αρχηγεία, τις πάσες και τον αλτρουισμό, την άμυνα αλλά και το σκοράρισμα με μεγάλα κότσια όταν η μπάλα έκαιγε. Πάνω από όλα όμως, ενώ έκανε τα πάντα άψογα ήταν ταπεινός!

Μαναβή: Κατά καιρούς διάφοροι γίνονται οι αγαπημένοι, όμως ο λόγος που λάτρεψα το άθλημα από παιδί, ήταν ο Michael Jordan

7) Σκέφτεστε την προπονητική είτε σε αντρικά είτε σε γυναικεία τμήματα; Πόσο δύσκολο είναι κάτι τέτοιο στην Ελλάδα;
 
Κόρμπου: Είχα την ευτυχία να εξασκήσω την προπονητική παράλληλα με τις σπουδές μου. Ξεκίνησε ως μία δουλειά για το χαρτζιλίκι ώστε να μην επιβαρύνω την οικογένεια και εξελίχθηκε στις πιο μεγάλες ευλογίες της ζωής μου! Ξεκίνησα στον Ιωνικό Ν. Φιλαδέλφειας χάρη στην αγαπημένη μου πρώτη προπονήτρια που με εμπιστεύθηκε και είχα ακαδημίες κορίτσια όλες τις ηλικίες, αγόρια γεννημένα 2008 και Νεάνιδες από 1997-2002! Ήταν ίσως τα καλύτερα 5 χρόνια! Απίστευτη ευτυχία και ευλογία τα παιδιά! Δυστυχώς όμως είναι χαρτζιλίκι, δε γίνεται να βιοποριστείς από αυτό. Εξάλλου το άγχος που προκαλούμε σε έναν προπονητή γυναικείου δεν αξίζει όλα τα λεφτά του κόσμου ! 😂😂 Πέρα από τα αστεία μου, είναι πολύ δύσκολο επάγγελμα και δεν ανταποκρίνεται στην πληρωμή του στην Ελλάδα.  

Μαναβή: Πολλοί παίκτες και παίκτριες έχουν σαν όνειρο να συνεχίσουν στο χώρο ως προπονητές και προπονήτριες. Στην Ελλάδα για να γίνει κάποιος προπονητής, αρκεί ένα χαρτί επάρκειας, άρα είναι αρκετά εύκολο. Όμως αυτό δε σημαίνει πως έχει πραγματικά γνώσεις κάποιος παίκτης ή παίκτρια για να φτάσει μια ομάδα ψηλά και να διατηρηθεί. Σίγουρα θα χρειαζόταν να υπάρχουν αντίστοιχες πολυετής σχολές, έτσι ώστε να υπάρχει μια πιο ολοκληρωμένη δουλειά πάνω σε παίκτες ακόμα και με ατομικές στοχευμένες προπονήσεις.

8) Πότε καταλάβατε ότι μπορείτε να ξεχωρίσετε στο άθλημα;

Κόρμπου:
Το μπάσκετ το αγάπησα από την πρώτη στιγμή στα ανοιχτά της Γκράβας. Στην αρχή ήμουν πολύ κακή γιατί όλα τα κορίτσια παίζανε από πολύ μικρότερη ηλικία, ενώ εγώ ξεκίνησα στα 12. Γρήγορα όμως ανέβηκα γιατί ήμουν ιδιαίτερα ψηλή και οι άνθρωποι στον Απόλλωνα πίστεψαν σε μένα και με βοήθησαν πολύ. Μέσα σε ένα χρόνο ήμουν ήδη στο γυναικείο της ομάδας και στην μικτή της ΕΣΚΑ. Τη τρίτη μου χρονιά ήμουν στην Εθνική ομάδα και με υποτροφία σε αμερικάνικο κολλέγιο. Οπότε όλα συνέβησαν πολύ σύντομα. Αξιομνημόνευτη στιγμή που πίστεψα ότι αξίζω ήταν όταν βγήκα καλύτερη 5αδα σε ένα πανελλήνιο τουρνουά το 2009. Ήταν πολύ συγκινητική στιγμή για μένα σαν επισφράγιση των κόπων μου.

Μαναβή: Όνειρο κάθε παιδιού είναι να ξεχωρίσει στο άθλημα που αγαπάει. Όμως εδώ έρχεται και ο στόχος των σπουδών, μιας και το άθλημα δεν προσφέρει τα χρήματα που απαιτούνται για την επιβίωση. Έτσι πολλά από τα ταλέντα χάνονται σε βάθος χρόνου, γιατί δεν υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος για σοβαρή ενασχόληση με το άθλημα.  



Άννα Νίκη Σταμολάμπρου (από τον Γιώργο Διαλυνά)

1)Πες μας λίγα λόγια για την καριέρα σου ως τώρα.

Ξεκίνησα από πολύ μικρή ηλικία το μπάσκετ στον Θερμαϊκό Θέρμης, μία τοπική ομάδα στη Θεσσαλονίκη. Ήμουν σε αυτήν την ομάδα για πέντε χρόνια, κάνοντας τα πρώτα μπασκετικά μου βήματα. Στην συνέχεια ήρθε η μεταγραφή στον ΠΑΟΚ στον οποίο αγωνίστηκα  για 4 χρόνια. Ταυτόχρονα ήμουν μέλος των “μικρών” Εθνικών ομάδων και μέσα από καλές εμφανίσεις στα πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα, ήρθαν οι προτάσεις από τα κολέγια της Αμερικής. Επέλεξα ένα πανεπιστήμιο που να πληροί τις δικές μου απαιτήσεις και αυτό ήταν το Robert Morris University και η απόφαση μου αυτή, εκ του αποτελέσματος με δικαιώνει απόλυτα. Έτσι το 2013 φεύγω για μπάσκετ και σπουδές στην Αμερική για 4 χρόνια. Το 2017, τελείωσα την κολεγιακή μου καριέρα γυρίζω σαν επαγγελματίας παίκτρια πια στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ελβετία και την ομάδα “Helios”, στην οποία αγωνίστηκα για κάποιους μήνες προτού πάω με μεταγραφή στην Ισπανία για λογαριασμό της “Campus Promete” .Μετά την “Campus Promete”ακολούθησε ο Ολυμπιακός στον οποίο αγωνίζομαι μέχρι και σήμερα.
 
2)Από ποια ηλικία κατάλαβες ότι θέλεις να ασχοληθείς με το μπάσκετ και πότε διαπίστωσες ότι έχεις το ταλέντο για να κάνεις το βήμα παραπάνω;

 Ασχολήθηκα με το μπάσκετ σε ηλικία 7-8 χρονών λόγω του αδερφού μου που έπαιζε και εκείνος. Πηγαίνοντας να τον δω στις προπονήσεις του, μπήκε το μικρόβιο του μπάσκετ μέσα μου και αποφάσισα να ξεκινήσω και εγώ. Δεν νομίζω ότι υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο σημείο που να με έκανε να νιώσω ότι έχω το ταλέντο να κάνω το κάτι παραπάνω. Αρχικά ήταν η χαρά του παιχνιδιού και η αγάπη μου για αυτό που με ώθησαν να δουλεύω πολύ για αυτό που αγαπάω και στη συνέχεια η εξέλιξη που με έφερνε συνεχώς στο επόμενο επίπεδο. Σίγουρα ήταν μία ικανοποίηση για μένα να βλέπω τους κόπους μου να ανταμείβονται και αποτελούσε κίνητρο όπως και τώρα για να συνεχίσω να δουλεύω.

3) Είχες στήριξη από την οικογένειά σου στα πρώτα σου βήματα; Πόσο σημαντικό είναι οι γονείς να στηρίξουν τα παιδιά τους στον αθλητισμό χωρίς μάλιστα να παρεμβαίνουν πολύ; Θεωρείς ότι στην Ελλάδα πάσχουμε από το σύνδρομο του γονιού- προπονητή;

Είμαι πολύ τυχερή γιατί έχω μια εξαιρετική οικογένεια, η οποία στηρίζει κάθε μου απόφαση. Είναι στο πλάι μου τόσο στα εύκολα αλλά κυρίως στα δύσκολα. Η οικογένεια μου δεν νομίζω να έχει χάσει αγώνα μου, από τότε που ξεκίνησα και με πηγαινοέφερναν κάθε μέρα στις προπονήσεις μέχρι και σήμερα. Ακόμα και όταν βρισκόμουν στο εξωτερικό και στην Αμερική όπου είχαμε 7 ώρες διαφορά, παρακολουθούσαν τους αγώνες μου στις 2 και 3 τα ξημερώματα. Ακόμα και σήμερα απολαμβάνουν να έρχονται από την Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσουν τους αγώνες μου με τον Ολυμπιακό στην Ευρώπη ή για το εγχώριο πρωτάθλημα. Με την οικογένεια μου συζητάμε αρκετά για το μπάσκετ με συμβουλεύουν  αλλά δεν επεμβαίνουν ποτέ. Δυστυχώς στην Ελλάδα πάσχουμε πολύ από το σύνδρομο προπονητή-γονέα. Βλέπουμε γονείς να επεμβαίνουν στο έργο του προπονητή και τις περισσότερες φορές χωρίς καν να έχουν τις αντίστοιχες γνώσεις. Στις μικρές ηλικίες βλέπουμε τα παιδιά να γυρίζουν να κοιτάνε στην κερκίδα τους γονείς τους και να μην ακούν τις οδηγίες του προπονητή τους. Οι γονείς θα πρέπει μόνο να εμψυχώνουν τα παιδιά τους και θα πρέπει να μάθουν τόσο οι ίδιοι όσο και τα παιδιά τους να εμπιστεύονται τον προπονητή και να του επιτρέπουν να κάνει την δουλειά του.

4) Πως θεωρείς ότι συμπεριφέρονται οι οπαδοί
και στο κομμάτι του ρατσισμού προς τις παίκτριες αλλά και στο κομμάτι της βίας με βάση αυτά που έζησες όπου αγωνίστηκες;

Το κάθε πρωτάθλημα που έχω αγωνιστεί έχει τις ιδιαιτερότητες του όσον αφορά το αγωνιστικό αλλά και το οργανωτικό κομμάτι.
Η Αμερική και συγκεκριμένα το κολεγιακό είναι ένα άκρως ανταγωνιστικό πρωτάθλημα με πολλούς και συνεχόμενους αγώνες, “physical” game χωρίς πολύ τακτική αλλά βασισμένο κατά κύριο λόγο στο 1 vs 1. Οργανωτικά είναι ότι καλύτερο έχω συναντήσει στην καριέρα μου ως τώρα. Στο πανεπιστήμιο μου είχαμε ένα εξαιρετικό και ολοκληρωμένο staff με προπονητές, γυμναστές, γιατρούς, φυσικοθεραπευτές, φροντιστές. Αθλητικό εξοπλισμό έτοιμο πριν την έναρξη κάθε αγωνιστικής περιόδου, ιδιωτικές πτήσεις για τα εκτός έδρας παιχνίδια και διαμονή σε πολυτελή ξενοδοχεία και το πιο σημαντικό κατά την γνώμη μου κάλυψη όλων των αγώνων από μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα όπως το ESPN.
Στην Ελλάδα το πρωτάθλημα δεν είναι τόσο ισχυρό όπως άλλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Παρ’ όλα αυτά διαθέτει εξαιρετικούς προπονητές που κάνουν το παν να παρουσιάζουν την ομάδα τους έτοιμη κάθε αγωνιστική. Είναι ένα πρωτάθλημα βασισμένο στην τακτική τόσο σε άμυνα όσο και σε επίθεση αλλά και στην ομαδική δουλειά.
Οργανωτικά θεωρώ ότι ελάχιστες είναι οι ομάδες που λειτουργούν άκρως επαγγελματικά. Ευτυχώς εγώ αγωνίζομαι σε μία από αυτές αλλά σε μία γενικότερη εικόνα βλέπουμε ότι δυστυχώς πρέπει να γίνουν πολλά βήματα για να πλησιάσουμε έστω και λίγο τα αμερικανικά πρότυπα. Βλέπουμε ομάδες να μην μπορούν να κάνουν προπόνηση λόγω κρύου γηπέδου τον χειμώνα, την ταλαιπωρία των παικτών για να ταξιδέψουν πολλές ώρες για έναν εκτός έδρας αγώνα, περιορισμένες παροχές σε εξοπλισμό και ρουχισμό, ανύπαρκτη τηλεοπτική προβολή και ιατρική ασφάλιση των παικτριών. Αυτά που θεωρούνται αυτονόητα σε άλλες χώρες για εμάς θεωρούνται “πολυτέλεια”.


 


5) Στο εξωτερικό είναι σίγουρα καλύτερα τα πράγματα οικονομικά όμως και πάλι οι παίκτριες μπορούν να επιβιώσουν ασχολούμενες μόνο με το μπάσκετ ή πρέπει να κάνουν και άλλη ή άλλες δουλειές; Η εικόνα σου ποια είναι; Επίσης τι θα μπορούσε να γίνει ώστε να υπάρχει περισσότερη απήχηση από τον κόσμο τουλάχιστον στην Ελλάδα? Τα αντρικά τμήματα θα έπρεπε να στηρίζουν περισσότερο την προβολή των γυναικείων τμημάτων; Η πολιτεία;

Στο εξωτερικό τα πράγματα είναι καλύτερα οικονομικά, οι επαγγελματίες παίκτριες δεν χρειάζεται να κάνουν άλλες δουλείες καθώς οι οικονομικές τους απολαβές από το μπάσκετ τους καλύπτουν και έτσι μπορούν να αφιερωθούν απερίσκεπτα στο μπάσκετ.
Αρχικά αυτό που πρέπει να είναι να υπάρχει τηλεοπτική κάλυψη των αγώνων της Α1.Σίγουρα θα πρέπει να προβάλλονται και οι ευρωπαϊκοί αγώνες των ομάδων που έχουν επιλέξει να αγωνίζονται και στο Eurocup  ή την Euroleague και  να προβάλλονται από την κρατική τηλεόραση και όχι την συνδρομητική στην οποία δεν έχουν όλοι πρόσβαση. Έτσι θα μπει το μπάσκετ γυναικών στη ζωή των Ελλήνων , θα έχουν την ευκαιρία να το γνωρίσουν και να το αγαπήσουν τα μικρά κορίτσια. Επίσης πρέπει να γίνει μια προσπάθεια με επισκέψεις παικτριών στα σχολεία προκειμένου να μιλήσουν στα κορίτσια για το άθλημα μας και να οργανώσουν μια υποτυπώδη προπόνηση ώστε τα κορίτσια να έχουν μια πρώτη επαφή με την μπάλα και το άθλημα. Σίγουρα και τα αντρικά τμήματα ειδικότερα των “μεγάλων “ ομάδων θα μπορούσαν να στηρίξουν την προβολή του μπάσκετ γυναικών. Το μπάσκετ άλλωστε είναι ένα και πρέπει να είναι αλληλένδετο μεταξύ αντρικών και γυναικείων τμημάτων. Τέλος θα μπορούσαν να γίνουν κάποια events  με την παρουσία και των δύο τμημάτων με στόχο την προώθηση του αθλήματος.


6)
Μίλησέ μας για την εμπειρία σου ως μέλος του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος σε επίπεδο γυναικών πλέον. Τι σημαίνει για σένα το να αγωνίζεσαι με το εθνόσημο; Το φανταζόσουν ποτέ; 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να φοράς το εθνόσημο και να αγωνίζεσαι για την  χώρα σου. Είναι ένα συναίσθημα πολύ ιδιαίτερο και δεν νομίζω να υπάρχει κάτι που να μπορεί να συγκριθεί με αυτό. Η Εθνική ομάδα είναι η αγαπημένη μου ομάδα και περιμένω πως και πως κάθε φορά που καλούμαι να φορέσω τα γαλανόλευκα. Στην Εθνική ομάδα επικρατεί εξαιρετικό κλίμα και δίνουμε πάντα το 100% για την χώρα μας. Σίγουρα όταν ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ, δεν το φανταζόμουν. Σταδιακά και ούσα μέλος όλων των “μικρών” Εθνικών ομάδων , έγινε στόχος και μέσα από την σκληρή δουλειά έγινε πραγματικότητα.

7)
Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις και τι θα έλεγες σε κορίτσια που παίζουν και αντιμετωπίζουν πίεση ή θέλουν να ξεκινήσουν αλλά φοβούνται με αυτά που βλέπουν ή ακούνε στο γυναικείο μπάσκετ στην Ελλάδα; Είσαι αισιόδοξη ότι μπορούν να καλυτερέψουν τα πράγματα εδώ; Πιστεύεις υπάρχουν πρόσωπα που μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες;

Δεν νομίζω ότι υπήρξε στιγμή που να ήθελα να τα παρατήσω, γιατί ως χαρακτήρας είμαι πολύ επίμονη και δεν τα παρατάω καθόλου εύκολα. Σαφώς και υπάρχουν εμπόδια και πίεση καθ’ όλη την διάρκεια αλλά αυτά είναι που σε κάνουν δυνατότερη για να προχωρήσεις παρακάτω. Εγώ θα συμβούλευα τα μικρότερα κορίτσια να μπουν στο μπάσκετ γυναικών και να μην τα παρατάνε στις δυσκολίες γιατί και το μπάσκετ είναι μία μικρογραφία της ζωής. Δεν πρέπει να τα παρατάμε κάθε φορά που πέφτουμε αλλά να σηκωνόμαστε και να συνεχίζουμε.
Θεωρώ ότι μπορούν να καλυτερέψουν τα πράγματα με ανθρώπους που έχουν τον χρόνο και την διάθεση να ασχοληθούν πραγματικά με αυτό. Μία πολύ καλή επιλογή θα ήταν αθλήτριες που έχουν ολοκληρώσει την καριέρα τους και ξέρουν εκ των έσω ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα και ποιες αλλαγές  χρειάζονται να γίνουν ώστε να δούμε το μπάσκετ γυναικών στην Ελλάδα να ανεβαίνει επίπεδο.

8) Ποιος είναι ο/η αγαπημένος/η σας παίκτης/παίκτρια;

Έχω αρκετούς παίκτες τους οποίους θαυμάζω. Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο αγαπημένο παίκτη. Συνήθως εστιάζω σε ατομικά χαρακτηριστικά παικτών που μου αρέσουν και προσπαθώ να τα εντάξω στο παιχνίδι μου. Για παράδειγμα το σουτ και την τεχνική του Steph Curry, την πάσα του Steve Nash, το 1 vs 1 του Σπανούλη, το γρήγορο πρώτο βήμα του Westbrook.

 
Share:

1 σχόλιο:

Labels

Αναγνώστες